Dark Arm · หัวจับ

หัวจับลอย — ทำไมมันทำให้โบลต์ลงรูได้

แผ่นบาง ๆ คั่นระหว่างหน้าแปลนแขนกับหัวจับ ที่ยอมให้หัวจับเลื่อนข้างได้ไม่กี่มิลลิเมตรแล้วเด้งกลับเอง มันแปลง “ความพลาดของแขน” ให้กลายเป็นเรื่องที่ปากกรวยจัดการเองได้

ภาพวาดอธิบายหลักการยังไม่ได้เข้า CAD19 ส.ค. 2569

01ปัญหาที่เจอตอนนี้

แขนเล็งพลาดไปด้านข้างเล็กน้อย โบลต์เลยไม่ตรงรู

แบบไม่มีแผ่นลอย
① โบลต์ลงมาเยื้องรู
หน้าแปลนแขน หัวจับ 1.5 มม.
ปลายโบลต์ไปแตะไหล่กรวย ไม่ใช่ปากรู
แบบไม่มีแผ่นลอย
② กดลงไป = ฝืน
กดลง แขนแข็ง เลื่อนตามไม่ได้
แขนยึดแน่น ขยับหนีไม่ได้ → ครูดผิว หรือค้าง
แบบมีแผ่นลอย
③ หัวจับเลื่อนเอง โบลต์ไหลลง
หน้าแปลนแขน (อยู่ที่เดิม) เลื่อน 1.5 โบลต์ลงรู · แขนไม่ขยับเลย
ปากกรวยดันแผ่นให้เลื่อนเอง แขนไม่ต้องรู้ด้วยซ้ำ
หัวใจอยู่ตรงนี้: แขนไม่ได้แม่นขึ้นเลย — สิ่งที่เปลี่ยนคือ ความพลาดถูกยกออกจากแขนไปให้ปากกรวยจัดการแทน ซึ่งกรวยทำได้ดีมากอยู่แล้ว ปากกรวยเราตอนนี้รับได้ ±2.0 มม. ถ้าขยาย Ø14→Ø20 จะรับได้ถึง ±5.0 มม.

02แบบที่เสนอ — ลูกปืน 3 เม็ดนั่งในเบ้ากรวย

ไม่ใช่แค่แผ่นลอย ๆ ต้อง “เด้งกลับศูนย์เป๊ะ” ทุกครั้ง ไม่งั้นตำแหน่งหัวจับเพี้ยนสะสม

ภาพแยกชิ้น (ตัดครึ่ง) หน้าแปลนเครื่องมือของแขน แผ่นบน — ยึดกับแขน ลูกปืน 3 เม็ด Ø10 (วาง 120°) แผ่นล่าง — มีเบ้ากรวย 90° 3 จุด (หัวจับยึดใต้แผ่นนี้) สปริงกดกลาง หัวจับ SMC MHZ2-20D Ø 80 มม.
ทำไมต้องลูกปืนนั่งเบ้ากรวย — สปริงกดลูกปืนลงเบ้า พอแรงข้างมากพอ ลูกปืนไต่ขึ้นจากเบ้า แผ่นเลื่อนได้ทุกทิศ · พอปล่อย สปริงกดลูกปืนกลับลงเบ้า กลับศูนย์ที่เดิมเป๊ะทุกครั้ง

03ตัวเลขที่ตั้งไว้

รายการค่าทำไมเท่านี้
ยอมเลื่อนข้างได้± 3 มม.มากกว่าที่แขนพลาดจริง (0.45–1.35 มม.) เผื่อ 2 เท่า
แรงสปริงกด≈ 20 Nตอนหิ้วของแรงเฉื่อยแค่ ~1.8 N → นิ่งสนิท เผื่อ 11 เท่า
แรงข้างที่ทำให้เริ่มเลื่อน≈ 20–25 Nน้อยกว่าแรงกดที่เราใช้เสียบ จึงเลื่อนก่อนจะครูด
มุมเบ้ากรวย90°ไต่ขึ้นง่าย กลับลงเองแน่นอน ไม่ค้าง
น้ำหนักรวม≈ 300 ก.อลู 7075 สองแผ่น Ø80 × 8 มม.
ความหนาที่เพิ่ม18 มม.ปลายมือยาวขึ้น 18 มม. ต้องแก้ท่าทุกท่า
ผลต่อไหล่ J232.0% → 34.5%ของแรงบิดต่อเนื่อง — รันจริงแล้ว ยังห่างเพดานมาก
ของแถมที่ได้ฟรี: ถ้าแขนชน แผ่นนี้จะหลุดออกจากเบ้าแทนที่จะงอแขน — ใส่สวิตช์ตัวเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าชน กลายเป็นเกราะกันชนไปในตัว
ราคาที่ต้องจ่าย 2 ข้อ: ① ตอนหยิบโบลต์จากถาด ตำแหน่งหัวจับไม่แน่นอนเท่าเดิม (แก้ด้วยการหยิบช้าลง หรือใส่ตัวล็อก) ② หนักขึ้น 300 ก. ที่ปลายสุด — ตรวจแล้วผ่าน ไหล่ J2 ขยับจาก 32.0% เป็น 34.5% ของแรงบิดต่อเนื่อง (รันที่ท่าใส่โบลต์ 20 ท่าจริง)

04ชิ้นส่วน

ชิ้นทำ / ซื้อหมายเหตุ
แผ่นบน Ø80 × 8กัดเองอลู 7075 · เจาะรูยึดตามหน้าแปลนแขน
แผ่นล่าง Ø80 × 8กัดเองเบ้ากรวย 90° 3 จุด — ใช้ดอกจมหัวธรรมดา
ลูกปืน Ø10 3 เม็ดซื้อลูกเหล็กชุบแข็ง ของมาตรฐาน หาง่าย
สปริงกดซื้อร้านสปริงของพี่เอง — ระบุแรง 20 N ที่ระยะยุบใช้งาน
สกรูบ่า 3 ตัวซื้อกันแผ่นหลุด + จำกัดระยะเลื่อนที่ ±3 มม.

ภาพในหน้านี้เป็น ภาพวาดอธิบายหลักการ ไม่ใช่ภาพถ่ายและยังไม่ได้เข้า CAD — ตัวเลขความพลาดของแขน (0.45–1.35 มม.) มาจากการรันจริงที่ท่าใส่โบลต์ 20 ท่าของ DA-600 ส่วนแรงสปริงและมุมเบ้าเป็นค่าตั้งต้นที่ต้องยืนยันด้วยการทดลองจริงก่อนสั่งทำ

Dark Arm · เซลล์ VF-2 · 19 สิงหาคม 2569